Վերևներում դեռ իրենց այգին են ջրում

Պարգևավճարների տխրահռչակ պատմությունից հետո պարզ դարձավ, որ ՀՀ «հպարտ» քաղաքացիների տարաբաժանումը սև ու սպիտակ ճակատներով չի սահմանափակվում, գունային բարիկադները երբեմն շատ լղոզված են։ Ասելիքը կոնկրետացնելով արձանագրենք` քաղաքապետարանի 1700 աշխատողի աշխատավարձերի շուրջ 30 % բարձրացումը ոչ բոլորին է ոգևորել։ Երևանի` որպես համայնք ձևավորումից ի վեր սա աշխատավարձերի նման ծավալի առաջին բարձրացումն է։ Իսկ ինչո՞վ է հիմնավորվում այս «թռիչքը»։ Եթե կեսկատակ-կեսլուրջ արձանագրենք, որ քաղաքի մաքրությունն «ապահովում» են բնության սանիտարները` ագռավները, վերոնշյալ բարձրացումներն առավել անտրամաբանական են թվում, իսկ հասունացող աղմուկը` միանգամայն տրամաբանական։ Թանգարանների և գրադարանների աշխատողները հիշեցնում են, որ իրենք 70-80 հազար դրամ են ստանում, դասախոսների և գիտաշխատողների մասին էլ չենք խոսում։ Ի դեպ, խոսքը այն մասնագետների մասին է, ովքեր համապատասխանում են «հպարտ քաղաքացու» բնութագրին` ունեն բարձրագույն կրթություն, աշխատանքային երկա՜ր տարիների փորձ, երեք լեզուների իմացությունն էլ չի բացառվում։ Կարո՞ղ էին բարեփոխումները սկսել այս կետից։

Ամիսներ առաջ զրուցել էի բիզնես կառավարման փորձագետի հետ, և հիմա նրա խոսքից հատված մեջբերեմ։ «Պրոֆեսիոնալները ստեղծում են գումարներ, տգետները` գրպանում։ Եթե մեր կառավարությունում 5 պրոֆեսիոնալ մասնագետ լինի, մեկ տարի հետո կտեսնենք, որ բյուջեն բազմապատկվել է։ Ժողովուրդը գուցե չգիտի դա ոնց է արվում, չի կարող սահմանել իր ցանկությունը, բայց եթե դա անես, ցույց տաս ժողովրդին, կասի` այ սա էի ուզում։ Մենք ունենք այդ պոտենցիալը։ Շատ մեծ պոտենցիալը մտցրել են շատ փոքր արկղի մեջ, ու դա այնքան ցավալի է։ Դա նույնն է, որ մեծ նավը գետի մեջ դնես ու ասես` նավարկիր»։ Խոսքը պրոֆեսիոնալների և պոտենցիալի օգտագործման մասին է։ Ստացվում է` ոչ մեկը կա, ոչ մյուսը։ Ցանկություն է պետք արդյունավետ «նավարկման» համար, իսկ վերևներում դեռ իրենց այգին են ջրում։

Արմինե ՍԱՐԳՍՅԱՆ

Հեղինակի նյութեր

• Պատմության վկաները
• Վերացող ծաղիկներ
• Ձեռք մեկնելու գաղափարը առաքելության վերածվեց
• «Մի նայեք, որ փոքր է մեր երկիրը, եթե արդուկով այս սարերը հարթեցնեք, Չինաստանից մեծ կլինի»
• «Բանկ օտոման» գործողությունը ժամանակին ցնցել էր ամբողջ Եվրոպան
• «Դրսից մեզ վրա կա­րող են ազ­դել միայն ներ­սի գոր­ծիք­նե­րով»
• «Ե­րե­սուն տա­րի ձգ­վեց մեր ան­կա­խու­թ­յան պատ­մու­թ­յու­նը, մենք շա­հե­ցի՞նք»
• Մշա­կույ­թը հեռ­վից հե­ռու պահ­պա­նե­լու հույ­սով
• Անի­մա­ցիան, աշ­խարհն ու մենք
• «Մեր տա­րածք­նե­րը փոք­րա­ցան, ո­րով­հետև այդ­պես էլ չհաս­կա­ցանք, որ պետք է խմենք մեր բա­ժա­կով»
• Արվեստի ուժը
• Նոր մա­տե­նա­շա­րը ներ­կայաց­նում է արևմտա­հայ և ս­փ­յուռք­յան գրող­նե­րի
• Բե­մը կեն­դա­նու­թ­յուն է ստա­նում ա­ռայժմ միայն մա­նուկ­նե­րի հա­մար
• «Գիրք սիրողների համար սա իսկական մկնդեղ է` հյութեղ ու անտանելի»
• Հա­մաշ­խար­հա­յին դա­սա­կան­նե­րի ստեղ­ծա­գոր­ծու­թ­յուն­նե­րը՝ դու­դու­կով
• «Բնակ­չու­թ­յու­նը պատ­րաստ չէ, բայց տար­վում են աշ­խա­տանք­ներ»
• Ամա­նո­րի գի­շե­րը դի­մա­վո­րե­լու են ե­կե­ղե­ցում
• «Ջա­զի մեջ զգաց­վում է ապ­րածդ ժա­մա­նա­կաշր­ջա­նը»
• «Ե­թե չլի­ներ Փե­լե­շ­յա­նը, կար­ծում եմ, դեռևս գտած չէի լի­նի կի­նո­յում իմ ու­ղին»
• «Հու­շար­ձան­ներն այդ տա­րածք­նե­րի պատ­կա­նե­լու­թ­յան անձ­նագ­րերն են»

Մեկնաբանություններ